Groezrock people!

Schoon weer, festivalweer en verdorie dat was het!
Na al die stress eventjes uitblazen en genieten en vooral niet achter de computer zitten (vandaar de dagenlange pauze).

Ik heb zomaar even 2 bands gezien die eigenlijk niet meer bestaan maar nog eens een showke deden en WOW, onder de indruk dat ik was, maar ik niet alleen!
Ik kan u zonder overdrijven vertellen dat ik stond mee te zingen, te genieten van Face To Face, een hoopje oudere mannen ondertussen die hun minder oude nummers nog een keertje brachten voor een uitbundig publiek, toen ik opmerkte dat de man (jaja, man! een jaar of 35 schat ik ruw) enorm hard stond te wenen met dikke tranen die in snel tempo over zijn wangen rolde. Hij nam zijn bril even af om alles weg te vegen en knuffelde zijn even oude kameraad heel hard. Awel respect.
Muziek ontroert mij ook! De hele set raakte me en ben enorm blij dat ik Face To Face gezien heb en Face to Face was blij met zo’n publiek.

De andere knaller: Hot Water Music, nog zo’n band om van te smullen! Nooit de kans gehad om ze live mee te maken, te aanschouwen en oh god, om bij verschillende nummers kiekenvel te krijgen, hardnekkig kiekenvel! Toen ik 12 was en mijn muzieksmaak zich beperkte tot kleinkunst, hebben ze hier in de buurt gespeeld, in de Pumpkeskal, een punkrockcafé, zo klein als een doorsnee badkamer, het café waar ik de eerste echte babbel had met dat lief van mij, awel daar!
Daar hebben ze gespeeld voor 12 man en een paardenkop, heeft mijn wederhelft met de mannen gekickerd en nu, bijna 10 jaar later heb ik de mannen voor het eerst en het laatst live gezien.
Geen wenende volwassen man voor mij deze keer, wel enkele grote mensen die zoals vaak op festivals heel mijn zicht bederven, maar zo gaat dat als -1m70′iger, zo gaat dat!
Een van de laatste nummers samen met The Bouncing Souls, True Believers, een klapper van formaat en man, de eerste rijen waren zo hard mee, al die pollekes in de lucht, mee aan’t zingen, ik stond er middenin en genoot ervan!

Reuninon shows, I like!